Szukasz psychologa sportu lub pracy w Krakowie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszym gabinecie!

Wypisanie działań na oddzielnych kartach

Przeczytane karty rozkładaj na trzy kupki. Pierwsza kupka jęst przeznaczona dla tych działań, które umiesz naprawdę dobrze. Druga dla tych, gdzie nie jesteś zbyt pewny odpowiedzi, a trzecia – dla tych, których musisz się nauczyć. Ta ostatnia kupka kart zawiera działania, które musisz ćwiczyć najwięcej.

Na początek jednak poćwicz jednocześnie z czterema lub pięcioma kartami z drugiej kupki. Gdy będziesz już bardziej pewny odpowiedzi, przełóż je do pierwszej kupki. Od czasu do czasu przejrzyj także wszystkie karty w pierwszej kupce, abyś ucząc się nowych działań nie zapominał tych, które już umiesz. Za każdym razem, gdy zaczynasz ćwiczyć z daną kupką kart, potasuj ją, aby zmienić kolejność kart. Pomoże ci to uchronić się od nauczenia się odpowiedzi po kolei, zamiast w zestawieniu z odpowiednią kombinacją liczb.

Gdy zabierasz się do uczenia się tych działań, staraj się ćwiczyć je kilka razy dziennie, ale tak, aby czas każdego ćwiczenia był dość krótki (10 do 15 minut). Nie staraj się nauczyć wszystkich tych działań podczas jednego lub dwóch posiedzeń”.

Wyłania się tu natychmiast pewna trudność. Dość powszechną cechą uczniów, którzy osiągają słabe wyniki, jest to, że nie zawsze tak dobrze, jak powinni, uważają oni na zadania, których się uczą. Na szczęście jest wiele skutecznych sposobów skłonienia uczniów do ćwiczenia łańcuchów słownych. Pamiętasz zapewne z pierwszej części niniejszego rozdziału i z rozdziału 2., że szczegółowe cele emocjonalne mogą Ci dopomóc w ustaleniu, jak organizować nauczanie w taki sposób, żeby uczniowie chcieli skupiać uwagę na tym, czego się ucizą. W tym momencie powinniśmy postawić pytanie: „Jakie wskazówki można wyciągnąć ze szczegółowych celów emocjonalnych, które – jak zakładamy – pan Johnson sformułował dla tych uczniów?”. Dla przykładu rozpatrzymy cel szczegółowy nr 8: „Uczeń dobrowolnie podejmuje się pomagać innym w uczeniu się o ułamkach”. Jeśli nie mam ograniczyć się tylko do deklaracji o donio- 169 słości emocjonalnego rozwoju uczniów, muszę się postarać o. realizowanie z Michałem zarówno celów poznawczych, jak i emocjonalnych. Przytoczony powyżej szczegółowy cel emocjonalny implikuje, że sytuacja uczenia się powinna obejmować także innych uczniów, jeśli ma doprowadzić do tego, że Michaś będzie chciał pomagać innym w uczeniu się. Jeśli w klasie pana Johnsona są inni uczniowie, którzy powinni uczyć się tych samych działań co Michał, to mógłbym pogrupować te dzieci w dwójki lub trójki i polecić im pomagać sobie wzajemnie. Można by to przeprowadzić na kilku krótkich sesjach ćwiczeniowych każdego dnia. W istocie metodę tę nauczyciele stosują z powodzeniem na wszystkich poziomach nauczania od setek lat.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.