Szukasz psychologa sportu lub pracy w Krakowie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszym gabinecie!

ULEPIANKI

Już 2-letnie dziecko chętnie uderza kawałkiem plasteliny o deseczkę i zmienia w ten sposób kształt tworzywa. Dzieci w tym okresie: lubią odrywać kawałki plasteliny lub masy papierowej, by następnie zlepiać je znów w jedną bryłę i ugniatać w całości.

Dziecko w 3 r.ż. potrafi z plasteliny zrobić kuleczkę i wałeczek oraz ugnieść „placuszek”. Z elementów tych, odpowiednio połączonych, można już ulepić wytwór o określonym znaczeniu. Wystarczy hp. odgiąć brzegi „placuszka”, aby powstała miseczka, dodać do niej ż uprzednio zrobionego wałeczka pałączek, a już miseczka przekształca się w koszyczek, który dziecko szybko napełnia plastelinoWymi „jabłuszkami”.

Z różnej wielkości plastelinowych kulek, połączonych ze. sobą bezpośrednio lub też za pomocą\zapałek, powstają pierwsze modele postaci ludzkich i zwierzęcych. Z wałeczków o różnej długości dziecko lepi „drabiny” i ,opłotki”, a nieco później również ręce i nogi plastelinowych „ludzików”. Postępy w ulepiankaeh dziecka zależą, z jednej strony, od tego, jak .wzbogaca się zasób jego spostrzeżeń i wiedzy o świecie, z drugiej zaś–od rozwoju sprawności ruchowej.

Spostrzeżenia małych dzieci mają charakter całościowy -(syn- kretyczny), a jednocześnie są ogólnikowe i niedokładne. Dziecko 2- i 3-letnie nie wyodrębnia na przykład w swoich spostrzeżeniach szyi i tułowia, nie potrafi spostrzec, i odtworzyć prawidłowej liczby nóg zwierzęcia, nie zauważa dłoni jako części kończyn górnych człowieka itp.

Ruchy 3-letniego dziecka odznaczają się jeszcze bardzo małą precyzją i brakiem koordynacji, dlatego też lepiąc nie może ono wykonywać „dzieł”, których ulepienie wymaga złożonego współdziałania ze sobą obydwu rąk. W wieku poniemówlęcym łatwiej jest dziecku wykonać np. wałeczek „turlając” go jedną ręką, niż gdyby posługiwało się obydwiema rękami, łatwiej otrzymać kuleczkę przez ugniatanie kawałka plasteliny w palcach jednej ręki, niż „utoczyć” ją za pomocą odpowiednich ruchów obydwu dłoni.

Czynności związane z lepieniem są doskonałym ćwiczenięm sprawności ruchowej dziecka, a ponadto rozwijają również jego spostrzeżenia, wyobraźnię i wiedzę o świecie. Stwarzają one jednocześnie okazję do rozwijania takich cech woli i charakteru, jak wytrwałość, systematyczność, umiejętność pokonywania przeszkód itp.

Już dziecko w wieku poniemowlęcym powinno oswajać się z plasteliną i ćwiczyć w czasie lepienia zarówno swoje palce jak i oczy: oczywiście, ze względu na bezpieczeństwo i higienę w czasie tych zajęć artystycznych należy otoczyć je czujną, a jednocześnie dyskretną opieką.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.