Szukasz psychologa sportu lub pracy w Krakowie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszym gabinecie!

Uczenie się przez „wgląd”

O uczeniu się przez „wgląd” mówimy wtedy, gdy najpierw następuje zapoznanie się z całą sytuacją, w rezultacie czego zachowanie zostaje ukierunkowane, a wielu spośród możliwych reakcji osobnik nie wykonuje wcale. U człowieka jest to nierzadki sposób rozwiązywania sytuacji problemowej. Jako przykład tego rodzaju słuszne ograniczanie, wbrew tradycji, pojęcia „uczenia się” do tych form aktywności, które są typowe dla najwyższego poziomu rozwoju. Wiele prawidłowości poznanych u zwierząt stwierdzono również w badaniach dotyczących zachowania człowieka dorosłego. W licznych eksperymentach, w których stosowano różnorodne metody reakcji odroczonych, warunkowania i labiryntu, zwracano uwagę zarówno na cechy wspólne w zachowaniu się człowieka i zwierzęcia, jak i na to, co jest w tym zachowaniu zdecydowanie różne. Zgromadzono wiele informacji i podjęto próby ich interpretacji w celu wyjaśnienia, co decyduje o odmienności obserwowanych efektów. To wszystko przemawia za słusznością łącznego rozpatrywania interesującej nas kategorii procesów i skłania do przyjęcia szerszego znaczenia pojęcia uczenie się.

Pewne ograniczenia są jednak konieczne. Nie wszystkie zmiany, jakie stwierdza się w zachowaniu jednostki, świadczą o uczeniu się. Należy przede wszystkim wykluczyć to, co jest następstwem zmian obwodowych, które zachodzą w receptorach i efektorach. Przykładem ich może być zniekształcenie gałki ocznej, wzrost lub zanik mięśnia. Jeśli to właśnie staje się przyczyną zmian w zachowaniu, nie wnioskuje się na ich podstawie o uczeniu się.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.