Szukasz psychologa sportu lub pracy w Krakowie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszym gabinecie!

SZTUKA SAMOOBRONY CZ. II

Proces represji psychicznej nie jest w pełni zbadany: nie znamy dokładnie jego struktury i przebiegu. Wiadomo jednak, że chcąc ułatwić wyparcie lękotwórczych myśli o konfliktach i frustracji oraz chcąc utrzymać je w nieświadomości przez dłuższy czas, człowiek wykonuje często dodatkowe czynności, które odgrywają rolę katalizatora w reakcjach chemicznych. Wybór hobby jest jedną z takich czynności. Zbieranie znaczków czy starych zegarów pochłania człowieka bez reszty i nie dopuszcza do świadomości myśli lękowych. Często czytanie książek, które nie są związane z traumatycznymi przeżyciami, które wprowadzają go w pasjonujący świat fikcji, ułatwia proces zapomnienia o nie rozwiązanych konfliktach osobistych. Znane są przypadki ludzi, któ- rvv w chwilach ciężkich niepowodzeń, w obliczu fru- konywanie prostych mechanicznych czynności, takich jak ciągłe mycie samochodu, sprzątanie czy gra w karty, może być ucieczką od zajmowania się lęko- twórczymi zdarzeniami. Psychoanalitycy traktują takie czynności ludzkie jako symptomy represji. Nie trzeba jednak dodawać, że wybór hobby czy zagłębianie się w powieściach fantastycznych może, ale nie musi być przejawem wyparcia.

Współczesne badania obaliły mit o uniwersalności tego mechanizmu samoobrony. Wiadomo obecnie ponad wszelką wątpliwość, że nie wszyscy ludzie i nie w każdych okolicznościach dokonują represji myśli o konfliktach i traumatycznych przeżyciach. Niektórzy preferują tę formę samoobrony, inni zaś prawie zupełnie z niej nie korzystają. W jednym z eksperymentów, polegającym na zapamiętywaniu listy słów, udało się wyróżnić dwie klasy osób badanych. Do pierwszej z nich należeli „represjoniści”, którzy mieli tendencję do szybkiego zapominania słów skojarzonych z określoną karą: jednocześnie słowa neutralne lub połączone z nagrodą zapamiętywali oni dość szybko. Przeciwnie, „antyrepresjoniści” szybciej uczyli się słów, które były lękotwórcze. Interesujące, że łączna liczba wyrazów zapamiętanych przez obie grupy była podobna. Zarówno ten eksperyment, jak i inne badania wskazują, że reakcja wypierania nie jest powszechna. O tym, czy ktoś stosuje ten mechanizm, decyduje jego biografia, a szczególnie wychowanie w okresie dzieciństwa.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.