Rola słów określających przedmiot percepcji

Jeśli więc słowa określające przedmiot percepcji wyodrębniają część układu, w jakim znajdzie się ów przedmiot później w czasie rozpoznawania, to rozpoznania będą koncentrowały się przede wszystkim w wyodrębnionej części układu. Zwiększa się zatem nie tylko prawidłowość rozpoznań, ale następuje również ukierunkowanie błędów.

Na tę rolę słów określających przedmiot percepcji niewerbalnej zwrócono już dawno uwagę. Dostrzeżono, że błąd w reprodukcji rysunkowej polega często na upodobnieniu jej do jakiegoś znanego (typowego) kształtu. Wykazał to jeszcze Philippe w końcu ubiegłego stulecia, gdy po percepcji kinestetycznej polecał osobom badanym odtworzyć w postaci rysunku uprzednio spostrzegane figury. Podobnie Kuhlman (1906) stwierdził, że błędy reprodukcji polegają często na asymilacji do znanego przedmiotu (Woodworth i Schlosberg, 1963). Na ten rodzaj błędów, niezależnie od używanych nazw i różnorodnych interpretacji, zwracało uwagę w późniejszych badaniach wielu autorów (m. in. Abramowski, 1910 -1912: Wulf, 1922: Gibson, 1929: Bartlett, 1932, Błoński, 1935: Brown, 1935): błędy omawianej kategorii występują szczególnie wówczas, gdy w czasie percepcji spostrzegany kształt przypomina osobie badanej jakiś znany przedmiot. W reprodukcji – jak to wykazał Hanawalt (1934) – następuje upodobnienie właśnie do tego przedmiotu. Zdaje się to wskazywać na funkcję pośredniczącą słów w owym upodobnianiu do przedmiotu, jaki przychodzi na myśl w czasie percepcji. Również i wyniki badań dzieci sugerują, że istotną rolę można przypisać werbalizacji (Hall, 1936).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *