Szukasz psychologa sportu lub pracy w Krakowie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszym gabinecie!

PSYCHOLOGIA EGO

Najważniejszym chyba wydarzeniem, do jakiego doszło w teorii psychoanalitycznej od czasu śmierci Freuda, było pojawienie się nowej teorii ego, zwanej niekiedy psychologią ego. Aczkolwiek Freud uważał ego za władzę wykonawczą całej osobowości, przynajmniej w odniesieniu do osoby zdrowej psychicznie, to jednak nigdy nie przyznał mu autonomicznej pozycji, zawsze pozostawało ono podporządkowane pragnieniom id. W swej ostatniej pracy na temat teorii psychoanalitycznej Freud (1940) powtórzył to, co powiedział już tyle razy przedtem: „Ta najstarsza część aparatu psychicznego [id] pozostaje najważniejsza przez całe życie” (s. 14). Id i jego popędy wyrażają „prawdziwy cel życia indywidualnego organizmu”. Poglądy Freuda na relację między ego a id nie pozostawiają żadnych wątpliwości: w związku z tym dominującym partnerem jest id.

W przeciwieństwie do stanowiska Freuda niektórzy teoretycy psychoanalizy przypisują ego większą rolę w osobowości. Głównym rzecznikiem nowej teorii ego jest Heinz Hartmann (1958, 1964). Teoria ta nie tylko obejmuje takie tematy, jak rozwój zasady rzeczywistości w dzieciństwie, integrujące czy syntetyzujące funkcje ego, podporządkowane ego procesy spostrzegania, pamiętania, myślenia i działania oraz mechanizmy obrony ego, lecz także – co ważniejsze – wysuwa koncepcję autonomii ego. Rozważania nad autonomicznymi funkcjami ego zaczynają się zwykle od zacytowania jednego z ostatnich artykułów Freuda, w którym napisał:

Nie wolno nam jednak ignorować faktu, że id i ego stanowią początkowo jedność, i nie będzie to oznaczać mistycznego przeceniania dziedziczności, jeśli uznamy za wiarygodne, iż nawet wtedy, zanim jeszcze istnieje ego, zdeterminowane są już jego późniejsze linie rozwoju, skłonności i reakcje (1937, s. 343-344).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.