Przygotowanie zawodowe ustawiaczy

Również wyniki badań psychologicznych zawodu ustawiacza, przeprowadzonych pod kierunkiem W. W. Czebyszewej (Czeby- szewa, Dymierski, Jakimanska, 1960)4, świadczą o tym, że ustawiaczom jest niezbędne znaczne przygotowanie ogólnotechniczne.

Szybkie przywrócenie urządzeniom ich normalnej sprawności zapobiega przestojom, niezwykle kosztownym z racji ceny samego urządzenia i jego wydajności. Dlatego też ustawiacz „musi szybko orientować się w zadaniu, szybko usunąć uszkodzenia, przeszkadzające w normalnej pracy obrabiarki” (Czebyszewa, 1959, s. 30, 31).

Niewątpliwie przygotowanie zawodowe ustawiaczy jest określone przez specyfikę przedsiębiorstwa, w którym mają oni pracować. Urządzenia zautomatyzowane w zakładach oczyszczania ropy naftowej różnią się od urządzeń zautomatyzowanych w’zakładach budowy maszyn, stąd różne będą kwalifikacje ustawiaczy obsługujących te urządzenia.

Pewne różnice występujące w technicznej specjalizacji poszczególnych grup ustawiaczy nie przesłaniają występujących tu podobieństw. Wspólną cechą jest operatywność i brak standar- dowości w wykorzystywaniu wiadomości i nawyków w rozwiązywaniu zadań technicznych.

A zatem jedna z cech współczesnego postępu naukowo-technicznego polega na tym, że zmienia się skład zawodowy robotników sterujących maszynami i obsługujących je. Liczne zawody zanikają, inne się łączą bądź powstają nowe. Spośród setek zawodów i specjalności, które istnieć będą jeszcze długie lata, jako najbardziej przyszłościowe, wyodrębniają się trzy grupy zawodowe: pracujący na obrabiarkach (w tym obok metalowców również włókniarze, pracujący na krosnach), operatorzy (poczynając od operatora, zastępującego nie zainstalowany jeszcze kanał łączności, a kończąc na operatorze dyspozytorze, który podejmuje i wykonuje decyzje twórcze), ustawiacze (zabezpieczający niezawodność działania współczesnego wyposażenia).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *