Szukasz psychologa sportu lub pracy w Krakowie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszym gabinecie!

Prawidłowy rejestr właściwości indywidualnych uczniów

Wiedza o typologicznie uwarunkowanych metodach i sposobach wykonywania zadań szkolnych przez uczniów oraz znajo- móść warunków najbardziej sprzyjających przejawianiu się i kształtowaniu indywidualnego stylu pracy szkolnej ma niewątpliwie określone znaczenie praktyczne.

Przede wszystkim należy pamiętać o tym, że o wychowaniu twórczej osobowości, o rozkwicie indywidualności ludzkiej można mówić dopiero wówczas, gdy organizacja procesu wychowawczego pozwoli każdemu uczniowi w pełni wykorzystać jego możliwości, nie ograniczając go brakiem koniecznych ku temu warunków.

Prawidłowy rejestr właściwości indywidualnych uczniów, umiejętność różnicowania, co w ich zachowaniu uwarunkowane jest głównie postawami i ukierunkowaniem osobowości, a co przede wszystkim cechami wrodzonymi (w tym również typologicznymi) pozwoli najbardziej skutecznie realizować zasadę indywidualnego podejścia do ucznia i odpowiednio do tego znaleźć trafne metody organizacji procesu wychowania. Między innymi znajomość indywidualnego stylu pracy szkolnej uczniów niezbędna jest przede wszystkim po to, aby nauczyciele i rodzice mogli uwzględnić w organizacji zajęć w szkole i w domu warunki najbardziej sprzyjające uczniom mającym takie czy inne właściwości typologiczne. Wreszcie, jak podkreśla B. J. Jakubczyk, zadanie pedagoga „… powinno polegać na tym, by w oparciu o wiedzę o zależnościach między właściwościami typologicznymi i stylem działania zarysować i uświadomić uczniowi ten perspektywiczny (idealny) wzór stylu, który będzie najbardziej stosowny dla niego i do którego powinien on dążyć”.

Należy zwrócić uwagę na jeszcze jeden powód, dla którego tak ważna jest dobra znajomość indywidualnych właściwości typologicznych uczniów. Tylko przez uwzględnienie typologicznych różnic indywidualnych jest możliwe uniknięcie podczas zajęć szkolnych napięcia, nerwowości, występujących szczególnie często w przypadku jednostek o stosunkowo słabym typie układu nerwowego. Często obserwowane w praktyce szkolnej konflikty w stosunku ucznia do nauki i nauczyciela, to, co L. J. Bożowicz nazywa „barierą sensu” (1951), niejednokrotnie są wywoływane właśnie tym, że nauczyciele nie odróżniają w zachowaniu ucznia cech wrodzonych od efektu wychowania, od cech wytworzonych, że karane jest zachowanie wypływające z cech wrodzonych uczniów, że wymaga się od nich takich metod i sposobów i takiego układu czynności, które zupełnie nie odpówiadają ich wrodzonym właściwościom.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.