Szukasz psychologa sportu lub pracy w Krakowie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszym gabinecie!

Powstawanie własnego „ja” – dalszy opis

Obraz samego siebie jest składową częścią osobowości i charakter tego obrazu decyduje w dużym stopniu o samopoczuciu jednostki i jej stosunku do otaczającego świata. Obraz negatywny wywołuje niepokój, lęk i różne objawy nieprzystosowania. Obraz pozytywny daje pewność siebie, równowagę emocjonalną, przychylny stosunek do innych, lepsze kontakty z ludźmi, lepsze wyniki w nauce. Ponieważ uważa się, że pojęcie samego siebie jest rzeczą nabytą, w wypadku zaburzeń osobowości stosuje się terapię zmierzającą do poprawy obrazu samego siebie na’lepszy. B. R. McCandless (1967, s. 196-197) twierdzi, że jeżeli człowiek zmieni na lepsze pojęcie o sobie samym i jeżeli to polepszenie wpłynie na zwiększenie akceptacji innych i przez innych, wówczas nowy przyjemniejszy świat otworzy się przed tym człowiekiem. Badania prowadzone w tej dziedzinie potwierdzają, że samoakceptacja idzie w parze z tolerancją innych, z sympatią i życzliwością dla innych, że osoba, która akceptuje siebie, widzi świat przyjaźniejszym i życzliwszym niż osoba odrzucająca samą siebie.

Rozwijające się pod wpływem nauki szkolnej i doświadczeń życiowych funkcje myślowe sprzyjają, jak już mówiliśmy, wzrostowi krytycyzmu, jednakże nie ujawnia się on u wszystkich w jednakowym stopniu i w jednakowej formie. N. D. Lewitów (1955, s. 125) wyróżnia następujące typy młodzieży: 1) o równomiernie rozwiniętych skłonnościach do krytyki i samokrytyki: 2) z przewagą skłonności samokrytycznych: 3) z przewagą skłonności do krytykowania innych.

Potrzeba oceniania wszystkich i wszystkiego jest niekiedy tak silna, że psychologowie mówią o „hiperkrytycyzmie” dorastających, który nie uznaje żadnych okoliczności łagodzących.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.