Szukasz psychologa sportu lub pracy w Krakowie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszym gabinecie!

Popęd

Popęd definiuje się jako wrodzoną reprezentację psychiczną wewnętrznego, somatycznego źródła pobudzenia. Ta psychiczna reprezentacja zwana jest pragnieniem, a pobudzenie organiczne, z którego to pragnienie wynika, nosi nazwę potrzeby. Tak więc stan głodu można określić w kategoriach fizjologicznych jako stan niedożywienia tkanek organizmu, podczas gdy jego reprezentacją psychiczną jest pragnienie pokarmu. Pragnienie to działa jako motyw zachowania. Głodny człowiek szuka pokarmu. Popędy uważa się więc za napędowe czynniki osobowości. Nie tylko aktywizują one zachowanie, lecz także wyznaczają jego kierunek. Inaczej mówiąc: popęd sprawuje wybiórczą kontrolę nad zachowaniem, zwiększając wrażliwość danej osoby na określone rodzaje bodźców. Głodny człowiek jest bardziej wrażliwy na bodźce pokarmowe, człowiek pobudzony seksualnie – na bodźce erotyczne.

Nawiasem mówiąc, można zaobserwować, że organizm mogą także aktywizować bodźce ze świata zewnętrznego. Freud sądził jednak, że te środowiskowe źródła pobudzenia odgrywają w dynamice osobowości mniejszą rolę niż wrodzone popędy. Na ogół bodźce zewnętrzne stawiają jednostce mniej wymagań, a konieczne formy przystosowania są mniej złożone niż w wypadku potrzeb. Zawsze można uciec od bodźca zewnętrznego, ale nie można uciec od potrzeby. Aczkolwiek Freud zepchnął bodźce środowiskowe na pozycję drugorzędną, to jednak nie przeczył, że w pewnych warunkach mogą one mieć doniosłe znaczenie. Na przykład zbyt silne bodźce w pierwszych latach życia, gdy niedojrzałe ego nie jest zdolne do wiązania dużych ilości wolnej energii (napięcia), mogą mieć szkodliwy wpływ na osobowość, o czym przekonamy się przy omawianiu freudowskiej teorii lęku.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.