Szukasz psychologa sportu lub pracy w Krakowie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszym gabinecie!

Poglądy na rozwój człowieka w wieku dorastania

Z badań tych M. Mead i inni psychologowie wyciągają wniosek, że objawy spostrzeżone i opisane przez niektórych psychologów są prawdziwe tylko w odniesieniu do młodzieży krajów cywilizowanych, nie są one zatem wynikiem samoczynnego rozwoju, obowiązującego we wszystkich warunkach społecznych, lecz produktem określonej kultury. A więc i obraz okresu dojrzewania podawany w klasycznej literaturze psychologicznej jest typowy jedynie dla kultury mieszczańskiej 8.

Toteż lata czterdzieste przynoszą szereg dalszych rzeczowych krytyk wąskiego i jednostronnego, aspołecznego i ahistorycznego poglądu na rozwój w wieku dorastania. Dla psychologii polskiej specjalne znaczenie miały tu prace autorów radzieckich (zwłaszcza omawiane w rozdz. III rozważania ogólne o czynnikach rozwoju) oraz praca Angielki C. M. F1 e m i n g r, która nie pozostała bez wpływu na zasadniczy, w dużej mierze samokry- tyczny artykuł S. B a 1 e y a (1950), podsumowujący podstawowe argumenty przeciwko biologizmowi w psychologii wieku „dojrzewania”.

W latach pięćdziesiątych socjologiczny punkt widzenia uwzględniają też coraz szerzej psychologowie amerykańscy. Na przykład P. H. L a n d i s (1952, s. VII-VIII) zwraca uwagę, że „osiągnięcie dojrzałości w złożonym społeczeństwie niezupełnie pokrywa się z dojrzałością fizjologiczną. Jest ona raczej określona w terminach moralności, stanu cywilnego i możliwości ekonomicznych (…) Osiąga się dojrzałość przez nabywanie społecznych doświadczeń, których większość dostarczają instytucje wychowawcze”. I dalej twierdzi on, iż zrozumienie społecznego świata, w którym żyje dorastająca młodzież, stwierdzenie, jak dokonuje się pod jego wpływem przejście do dojrzałości, jest o wiele ważniejsze niż śledzenie zmian biologicznych, wyrażających się w zmianach równowagi gruczołowej i emocjonalnej.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.