Szukasz psychologa sportu lub pracy w Krakowie? Pomoc masz w zasięgu ręki w naszym gabinecie!

Nieformalne metody pomiaru i oceny

Najstarsze metody pomiaru i oceny w procesie kształcenia to, oczywiście, obserwacja i odpytywanie. Są to metody stosowane w sposób ciągły i spontaniczny, które nie tylko pozwalają ocenić postępy ucznia, ale także przyczyniają się do ich utrwalenia. Z ich znaczenia zdawano sobie sprawę od czasów Sokratesa (4707-399 p.n.e.). Zazwyczaj obserwacje nauczyciela – z pomocą lub bez pomocy list kontrolnych, skal szacunkowych, niedokończonych zdań i dzienników własnych uwag – służą do pomiaru i oceny zachowań emocjonalnych i psychomotorycznych. Odpytywanie to sposób wykorzystywany niemal wyłącznie do pomiaru i oceny poznawczych zachowań uczniów czyli ich osiągnięć w przedmiotach szkolnych. Obie metody mogą dostarczyć danych oceniających, będących podstawą doskonalenia procesu uczenia się i nauczania. Do niedawna większość nauczycieli posługiwała się tymi dwoma metodami pomiaru i ocenv uczniowskich zachowań w sposób intuicyjny i spontaniczny.

W gruncie rzeczy i dziś jeszcze częsty jest pogląd, że spontaniczność i intuicyjność obserwacji i odpytywania czyni z nauczania sztukę. Rozwój taksonomii celów kształcenia (rozdział 3.) i sprecyzowanie wywodzących się z nauki o zachowaniu reguł nagradzania i karania (rozdział 8., 9. i 10.) pozwala jednak wyeliminować intuicję z obserwacji i odpytywania. Zobaczmy, jak można to osiągnąć w odniesieniu do emocjonalnych zachowań uczniów przy użyciu nauczycielskich technik obserwacji, np. niedokończonych zdań, list kontrolnych i skal szacunkowych. Później przekonamy się, w jaki sposób taksonomia w sferze poznawczej może dopomóc nam w udoskonaleniu procesu odpytywania i zmniejszeń także w tym zakresie udział naszej intuicji.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.